Навіны
29.08.2020
Мужчыну затрымалі 10 жніўня падчас працы
 
У пратаколе ж напісана, што ён быў на мітынгу, чым парушыў арт.23.34 КаАП. Вынік - 50 базавых.
Алег быў затрыманы 10-га жніўня ў 5-й вечара. У гэты час ён яшчэ працаваў. Забраў тэлевізар на рамонт, пад'ехаў да сваёй майстэрні, зайшоў туды вызваліць месца, вярнуўся ў машыну і збіраўся пад'язджаць да рампы для выгрузкі. І тут ззаду пад'ехала машына, серабрыстая Geely. Адтуль выбеглі людзі ў чорнай форме, атачылі машыну Алега і пачалі крычаць: «Выходзь давай! Інакш сілу выкарыстаем і ў дадатак разаб'ем вокны!»
Мужчына паспрабаваў запэўніць, што ўцякаць ён не збіраецца, і праяўляць да яго агрэсію няма рацыі, прасіў прадставіцца. Сілавікі ж працягвалі крычаць і пагражаць разбіць машыну. Абмовіліся, што затрымліваюць з-за ўдзелу Алега ў масавых беспарадках. Мужчына паспеў выключыць тэлефон і кінуць яго ў кішэню машыны, прыадчыніў фортку, выйшаў з аўтамабіля і зачыніў яго. А ключ кінуў у прыадчыненае акно ( «каб не ўлезлі ў машыну, не падкінулі што-небудзь"). Алега пасадзілі ў гэтую Geely. Мужчына звярнуў увагу, што апазнавальных знакаў на сілавіках не было.
Што надоўгага затрымаюць Алег не думаў, бо ў мітынгу 9 жніўня ён не ўдзельнічаў, ні ў якіх "масавых беспарадках" не мог быць заўважаны. Ён наогул правёў увесь той дзень на выбарчым участку як назіральнік у прысутнасці ўсёй камісіі, іншых назіральнікаў і чаргуючых супрацоўнікаў міліцыі. Таму мужчына быў спакойны: законаў не парушаў, абвінавачванні ва ўдзеле ў масавых беспарадках у дачыненні да яго проста не падыходзяць. Толькі адно тлумачэнне свайму затрыманню знайшоў Алег: "Улады палічылі, што я для іх небяспечны" (заўвага: мужчына прымаў удзел у пратэстах з-за акамулятарнага заводу Брэста).

Алега прывезлі ў Маскоўскі РАУС г. Брэста. Пасадзілі ў нейкім калідоры на крэсла. Праз паўгадзіны мужчына пацікавіўся ў аднаго супрацоўніка:
- Я затрыманы?
- Так.
- Добра, пішыце пратакол затрымання, які вы абавязаны напісаць неадкладна пры затрыманні.
У адказ маўчанне. Алег спытаў аднаго, другога супрацоўніка, хто начальнік / дзяжурны. Прывялі дзяжурнага.
- Пратакол будзеце пісаць?
- Чэ табе яшчэ зрабіць?
- Вы можаце хоць бы назваць сябе? [Дзяжурны маўчыць] Пішыце пратакол.
- Магчыма! [І смяецца]
Так прыйшлося пасядзець яшчэ гадзіны паўтары. Пасля перавялі ў камеру папярэдняга зняволення. Там ужо знаходзілася некалькі чалавек.
Аднаго затрымалі бо [бел-чырвона-белы] «сцяг з машыны высунуў», іншага затрымалі на выбарчым участку за тое, што «спытаў у камісіі, чаму на адваротным баку бюлетэня стаяць дзве подпісы, і чаму няма расшыфроўкі подпісаў».
У такой кампаніі Алег правёў паўтара сутак, за якія ні вады, ні ежы ім не давалі. І прыбіральні ў камеры не было. На звароты да начальніка РАУС забяспечыць ежай і пітвом той хаміў і чамусьці прыгадваў: «Як вы з намі, так і мы з вамі». Знайшоўся толькі адзін супрацоўнік, які перадаў трохі печыва і вады: «Усяго адзін знайшоўся чалавечны! На ўвесь РАУС! »
Увечары ж 10 жніўня Алег звярнуў увагу на актыўнасць «нейкіх канвойных». Яны бегалі з аўтаматамі, якія былі падобныя на баявыя, з вельмі доўгімі стваламі. Калі ўзброеныя сілавікі збіраліся, на іх тварах чыталася занепакоенасць, нават нейкая разгубленасць. Вярталіся жа назад яны з задаволеным выглядам: «мабыць, тое, што яны планавалі, атрымалася; ну ці напампавалі іх нечым».
У выніку праз паўтары содні Алега, як і іншых затрыманых, з РАУС пачалі перамяшчаць у ІЧУ. Працэс транспарціроўкі быў не самым прыемным:
«Ішлі канвойныя, апранутыя па поўнай праграме: чарапахі, шлемы, усё было. Вывелі ў калідор, рэзка заламалі рукі, пачалі крычаць «Пысай у падлогу, бягом!» Потым падбег нейкі чалавек ззаду, сказаў: «Ну як ты трымаеш ?!» і рвануў мне руку так, што ў мяне затрашчалі косткі. Боль такая была, што я ледзь прытомнасць не страціў. Ўвалілі мяне ў машыну (аказалася, што гэта Собаль), так, што я галавой ўляцеў у перагародку. У Собаль для транспарціроўкі затрыманых ёсць маленькае аддзяленне з двума сідушкамі, можна ездзіць двум. А нас запіхнулі чатырох. Пасля гэтага прыбег яшчэ хтосьці, гаркнуў: «Чаго расселіся, с*кі ?! Зараз пятага запіхваць будзем! ». Дзверы не зачыняліся, ён з усёй дуры ціскануў дзвярыма, тады яны зачыніліся. У мяне калена хруснула, у хлопца там ззаду зашчыміла плячо. Пасля гэтага не ведаю, што там здарылася, але начальнік канвойных адчыніў дзверы, аднаго выцягнуў, ужо па-іншаму ставіўся. Хоць раней ён таксама казаў: «Як вы з намі, так і мы з вамі». Нехта даў ўстаноўку трактаваць нас, як сама астатніх, вось яны і стараліся, як маглі ".
Па прыездзе ў ІЧУ апынулася, што месцаў там няма. Але людзей ужо выгрузілі. Ім далі пастаяць у цені, і «ўжо ніхто не лютававаў». Затым затрыманых павезлі ў СІЗА. Машыны па прыездзе на тэрыторыі СІЗА прастаялі гадзіну. З вуліцы былі чутныя крыкі падтрымкі. Але сілавікі якія прыехалі былі не вельмі ўсцешаныя:
«Праз гадзіну пасля прыезду паступіла каманда:« Выгружай! » Дзверы адчыніліся. Два таварыша. Адзін хапаў чалавека за шкірку і праганяў паміж строем байцоў, з кожнага боку па пяць чалавек. Лупілі па спіне дубінкамі, кулакамі, аралі «пысай у падлогу, жывёла, мярзоцце!» У канцы апошні біў кулаком у спіну, крычаў «На калені, мярзоцце, галаву ўніз, закрыць рукамі!» І ўсё станавіліся на калені, на стары асфальт з якога тырчаць камяні, і стаялі каля сцяны на сонцы на каленях.
Я бачыў, што там асфальт быў увесь у крыві. Хто спрабаваў паварушыцца - білі дубінкамі. Мне пашанцавала, я стаяў з самага краю шерагу, і яны да мяне стаялі трохі бокам, і я меў магчымасць трохі мяняць позу. Так пастаялі каля гадзіны, больш ці менш, цяжка сказаць, але вельмі доўга, таму што зацякло ўсё. Гэта было 11-га жніўня, гадзін 7-8 вечара. Пасля гэтага прывезлі яшчэ нейкую групу. Але асабліва нічога не бачылі, стараліся не падымаць галавы, таму што падымеш - атрымаеш дубінкай. Але потым убачыў, што людзі пачалі падаць проста, і некаторым дазволілі сесці на попу на асфальт, але галаву ўсё адно ўніз, не глядзець па баках ".
Затым, па словах Алега, пачалі збіраць групы людзей і заводзіць у камеры. Ён у групе з 12 асоб трапіў у камеру на 8 месцаў. Праўда, там ужо знаходзіліся 18 чалавек, гэта значыць атрымалася 30 чалавека на 8 ложкаў. Але ў цэлым ўмовы былі, па ацэнцы мужчыны, нядрэнныя:
«Камера там была лепей, чым на ІЧУ ў Ленінскім РАУС, дастаткова прасторная, столі высокія, вялікае акенца, вентыляцыя, у прынцыпе, ёсць. Хоць дыхаць не было чым, высокая вільготнасць, вялікая тэмпература. Ратавала тое, што не было цыгарэт яшчэ, але калі іх прывезлі, то была бяда, таму што палова палілі. Многія былі збітыя, але трымаліся досыць бадзёра. Першы дзень не кармілі ўвогуле, на другі ўжо прывезлі нейкую пайку, але многія адмовіліся, бо гэта немагчыма ёсць наогул. Я адразу галадоўку абвясціў, сказаў, што нічога есці не буду. Ахоўнікі жа добра ставіліся да ўсіх затрыманых. Не скажу, што яны рабілі, каб ім потым не дасталося, але яны адразу сказалі, што ведаюць, што сядзім ні за што, спачуваюць і будуць дапамагаць як могуць».
Да вечара 12 жніўня пачалі праходзіць суды над тымі, каго затрымалі 9-га чысла. Проста ў СІЗА. Усім «давалі " суткі ", па 10, 12, 15». На некаторых не паспелі скласці пратаколы - іх даводзілася адпускаць.
Пасля таго, як судовы канвеер "перапрацаваў" ўсіх затрыманых ад 9 жніўня, праваахоўнікі ўзяліся за тых, хто быў затрыманы на наступны дзень. А на гадзінніку было каля гадзіны ночы. З камеры Алега менавіта з гэтага часу пачалі выклікаць людзей «падпісваць нейкія пратаколы, тлумачальныя». Мужчына лічыць, што ў шматлікіх пратаколах ўказваліся недакладныя дадзеныя:
«Я сказаў, што мяне затрымалі на працы - але адрас няправільна назвалі. Або вось двух хлопцаў затрымалі з БЧБ-сцягам, яшчэ да мерапрыемстваў яны сядзелі, а іх абвінавацілі, што яны былі побач з ЦУМам ў гэты час. Гэта значыць міліцыянтаў наогул не хвалявала, якія на самай справе былі абставіны ».
Пратакол Алега быў складзены капітанам міліцыі, ўчастковым інспектарам Маскоўскага РАУС Рачынскім А.С.
Пасля Алега завялі мужчыну, так, паводле яго слоў, гэтаму інспектару прама падчас апытання паступіў званок, і на тым канцы провада "сказалі ўсім шыць яшчэ і непадпарадкаванне". Міліцыянт жа адказаў, што ён "не робат, так доўга ён сядзець не будзе, і так ужо досыць накляпалі".
Такія допыты затрыманых працягнуліся да раніцы, "усю ноч спаць не давалі". Спачатку Алегу сказалі, што суд пройдзе проста ў СІЗА. На пытанне аб тым, а як жа галоснасць і адкрытасць судовых пасяджэнняў, супрацоўнік адказаў, што гэта пытанне не да яго, а да суддзі.
Аднак а 11 раніцы Алега і некаторых іншых затрыманых сабраліся везці на суд у г. Жабінку (Брэсцкай вобласці). Мужчын выгналі на двор. Прыйшлося прастаяць каля паўтары гадзіны пад сонцам. З-за агароджы былі чутныя крыкі падтрымкі - "яны вельмі надавалі сіл". Затрыманых пагрузілі ў аўтазак і павезлі. Везлі хвілін 40, выгрузілі, «сунулі ў тры клетушкі». Выклікалі па адным знаёміцца з пратаколамі.
Так Алег ўпершыню атрымаў магчымасць азнаёміцца з пратаколам (у судзе). Змесціва пратаколу яго нямала здзівіла:
«З яго я даведаўся, што 10 жніўня я, знаходзячыся па адрасе сваёй працы, у прысутнасці масавага збору грамадзян свядома і наўмысна прымаў удзел у пікетаванні, дазволу на правядзенне якога не было ад брэсцкага райвыканкама, чым парушаў устаноўленыя там кучу законаў аб правядзенні масавых мерапрыемстваў . Да гэтага было прыкладзены сведкавыя паказанні двух міліцыянтаў - гэта Паўлавіч Е.Н. і Асінкін. Іх рапарт пайшоў як пад капірку, праўда, там яны напісалі іншае - што там было масавае шэсце, і сярод іх быў я. Я быццам бы выкрыкваў лозунгі супраць урада, заклікаў да зьвяржэньня існуючага ладу ».
Тым часам пачаліся судовыя пасяджэнні. Іншым затрыманым прызначалі адміністрацыйны арышт 10-15 сутак. Алег вырашыў актыўна абараняць сябе ў судзе і «змагацца да апошняга»:
«Думаю, суддзя разлічваў, як заўсёды, за 10 хвілін усё гэта хуценька абгаварыць і мяне туды ж адправіць, куды і ўсіх. Я ж размяцеліў увесь гэты пратакол пад корань, што складзены ён ні да чорта, што кожнае слова тут - хлусня, дадзеныя перапісаць дакладна не змаглі, адукацыю няправільна назвалі, месца затрымання таксама, што нават няма сведкаў, толькі два рапарты, напісаныя пад капірку. На ўсе мае хадайніцтвы суддзя адказаў адмовай. Тады я сказаў, што раз у гэтай краіне няма ні правасуддзя, ні закону, ні магчымасці сябе абараніць, хай прызначаць штраф замест арышту, таму што я дырэктар, а заўтра дзень зарплаты, і, калі я буду пад арыштам, работнікі застануцца без грошай. Суддзя адказаў, што раз настолькі сур'ёзныя ўсе мае заявы, яму трэба параіцца. Трэба заўважыць, што пад канец суддзя ўжо пачаў па-іншаму казаць, пачаў слухаць, задаваць пытанні па сутнасці, адышоў ад шаблонна карціны і пайшоў дыялог, гэта значыць чалавек адэкватны. У выніку уляпіў мне 50 базавых, максімальнае пакаранне па гэтым артыкуле ».
І хай пакаранне атрымалася досыць суровым, Алега парадавала тое, што стаўленне канвою змянілася. Тыя, хто транспартаваў Алега і іншых затрыманых, чулі іх гісторыі ў судзе:
«Канвой нашыя гісторыі ў судзе паслухаў. Назад везлі як сваіх, паводзілі сябе спакойна, вось я ў аўтазак сам зайшоў, ня цягнулі за рукі. Потым там і пячэнькі прынеслі, і квасу купілі. Яны зразумелі, што там не нейкія злачынцы, а звычайныя людзі, якіх вырашылі прагнаць праз рэпрэсіі і падавіць іх волю. Сілавікам сказалі, што перад імі адмарозкі, якія прыйшлі горад граміць, яны і прымалі, як адмарозкаў. У судзе ўсё стала зразумела: паперкі хлусяць ці чалавек ».
(C) Праваабарончы цэнтар "Вясна"