Архіў навінаў
26.12.2013 Грамадства
Як украінец беларусаў ад даішніка абараняў

Забаўную гісторыю пра ўкраінскіх даішнікаў распавёў сталічны кіроўца Анатоль Занковіч.
 
Сваю гісторыю ён распавёў «Белгазете»:
 
- Зганяць у Львоў на выходныя хацелася даўно, і ў канцы восені падбіў траіх сяброў, і мы паехалі. За машыну - Audi А4 - быў спакойны, за нашы дарогі - таксама, але вось ўкраінскія шляхі... Калегі па працы, якія адпачывалі летам у Крыму, казалі, што ў «жовта-блакітных», як і ў Расеі, яны сутыкнуліся з двума бедамі - дарогамі і асобамі ў форме на гэтых самых дарогах.
 
Дарога туды прайшла спакойна, тры дні ў Львове - вышэй усякіх чаканняў. Едзем назад. Нядзеля, раніца. І на першым жа скрыжаванні нас спыніў мясцовы вартаўнік.
 
У талерантную беларускую душу закралася смута, чаму даішнік, уважліва вывучаючы паток машын, вырашыў выдраць з трэцяга шэрагу менавіта нас. Ён і сам пазней прызнаўся, што зрэагаваў на беларускія нумары.
 
Добра, усё ў парадку, здаровенькі булы! Але на наступным скрыжаванні нас зноў спыняюць. І зноў на паток машын даішнік глядзеў, чытаючы нумары. Зноў дакументы. Усё добра, едзьце!
 
Не праехалі і кіламетра, як зноў шуганула жазло. Грэшнай справай падумалася, што нас перадаюць адзін аднаму па рацыі. Але ж адпускаюць жа без праблем! Прычым кожны з даішнікаў ясна даваў зразумець, што «чырвона-зялёныя» сімвалы на нумары - вось у чым прычына.
 
Ужо выязджаючы з Львова, мы дзялілі спадарожныя палосы з прасценькім «Гольфам-2», кузаў якога так праела іржа, што з кіроўцам можна было вітацца праз дзверы. За рулём - мясцовы хлопец гадоў 25, то ён наперадзе, то мы. Так і даехалі да кальцавой, а там... Зноў патруль і зноў спыненне. Зноў даішнік вывучае пасведчанне кіроўцы, потым просіць адкрыць багажнік, затым капот, глядзіць на колы. Сябры ў салоне пачынаюць нервавацца...
 
І неяк я нават не заўважыў, як наперадзе нас спыніўся той самы «Гольф» і яго кіроўца падышоў да нас. А па шляху ўключыў маленькую відэакамеру і накіраваў на нас аб'ектыў.
 
«Чаму вы іх спынілі?» - патрабавальна спытаў ён даішніка. Але ў адказ міліцыянт дастаў сваю камеру і таксама ўключыў запіс. Далей пайшоў дыялог на «украінска-львіўскім», які можна перакласці прыкладна так: «Я вас не спыняў, можаце працягваць рух». - «Вы спынілі беларусаў! Што вам ад іх трэба? Аддайце правы!» - «Што вам трэба? Я правяраю дакументы! Не перашкаджайце і едзьце па сваіх справах». - «Вы - пярэваратні! Прывыклі толькі грошы браць! Людзі да нас прыехалі, а вы думаеце, за што іх пакараць! Я - сведка! Яны ехалі па правілах, нічога не парушаючы».
 
Хлопец перайшоў у наступ, але даішнік апынуўся не з нясмелых: « Вы самі пярэварацень! Што вы здымаеце? Хочаце, каб я вас засудзіў?» - «Каго? Мяне? Ды я сам вас засуджу! Усё жыццё хабары бераце».
 
У той момант я адчуў сябе ці то суддзёй на баксёрскім рынгу (перада мной сапернікі, у якіх замест пальчатак - камеры), ці то Андрэем Міронавым з «Брыльянтавай рукі», які слухаў неперакладальную гульню слоў з выкарыстаннем мясцовых ідыёматычных выразаў.
 
«А можна я пасведчанне забяру?» - асцярожна спрабую ўставіць слова. «Навошта вы ўзялі ў яго правы?» - зноў вядзе атаку хлопец. Затым звяртаецца да мяне: «Па нашых законах вы можаце не перадаваць яму пасведчанне ў рукі, можаце паказаць і праз шкло».
 
Даішнік ўсё ж аддае мне пасведчанне, але спрэчка паміж імі не заканчваецца, і цяпер ужо я не ведаю, што рабіць. Запіс ідзе, украінцы лаюцца, я мнусь і маўчу.
 
Але праз хвіліну дыялог скончаны, секунданты не спатрэбіліся, даішнік сыходзіць, а хлопец з «Гольфа» дае параду на развітанне: «Яны знахабіліся, карыстаюцца тым, што вы не ведаеце нашых законаў. У нас летам па ўсёй Украіне наогул страх быў: беларусаў даілі, як кароў. Удачы вам і адстойвайце свае правы!»
 
І неяк у той момант стала асабліва сумна. Да мяжы мы даехалі без прыгодаў, але ўвесь час казалі пра гэты выпадак. І цяпер, абмяркоўваючы Еўрамайдан, успамінаем той, львоўскі майдан у мініяцюры.
 
charter97.org/be/news/2013/12/26/82658/">http://charter97.org